Ο απόλυτος οδηγός της EuroLeague 2021-22

Κάθε ματς μετράει, είναι η EuroLeague

Πολλοί προετοιμάζουν όλη τη σεζόν, με βάση την ετήσια εκκίνηση της Ευρωλίγκας. Σωστά πράττουν. Αν δεν θεωρείτε την έναρξη της κορυφαίας διοργάνωσης μπάσκετ, ορόσημο κάθε χρονιάς, μάλλον κακώς διαβάζετε αυτό το κείμενο και το αφιέρωμα που ετοίμασε το SPORT24.

Του Γιάννη Φιλέρη

Για τους ακραιφνείς μπασκετικούς το σιρκουί των 18 μονομάχων, που ξεκινάει φέτος την τελευταία μέρα του Σεπτέμβρη, είναι η απόλυτη παρέα στις εβδομάδες που θα κυλήσουν μέχρι το φάιναλ-φορ του 2022 (28-30/5) στο Βερολίνο.

Τριάντα τέσσερις αγωνιστικές, 306 ματς κανονικής περιόδου και σχεδόν κανένα ... δεν μπορεί να θεωρηθεί άνευ σημασίας. Το φετινό σλόγκαν της EuroLeague αποδίδει επακριβώς την ουσία αυτού του πρωταθλήματος. "Κάθε παιχνίδι μετράει" (όπως κάθε ριμπάουντ, πόντος, ασίστ, κλέψιμο, λάθος, βάλτε ό,τι θέλετε).

Το πρώτο παιχνίδι της 30ής Σεπτεμβρίου, έχει την ίδια σημασία με εκείνο της 8ης Απριλίου, όταν και ολοκληρώνεται η regular season.

Εδώ η κανονική περίοδος δεν είναι "παιδική χαρά", η νίκη είναι το ζητούμενο, η ήττα πληγώνει, τα ματς διαδέχονται το ένα το άλλο, δεν προλαβαίνεις να σκεφτείς πώς έχασε στο προηγούμενο παιχνίδι γιατί πρέπει να κερδίσεις το αμέσως επόμενο. Μερικές φορές σε απόσταση 48 ωρών, αν πρόκειται για τις περίφημες διαβολοβδομάδες των διπλών αγώνων.

Αλλά δεν είναι μόνο γι αυτό δύσκολη η EuroLeague. Όπως σωστά επισήμανε πρόσφατα ο Γιώργος Μπαρτζώκας: "Η διοργάνωση στην οποία μόνο οκτώ ομάδες, περνάνε στα playoff κι άλλες δέκα, σχεδόν ισοδύναμες, μένουν εκτός, συνιστούν ένα ανταγωνισμό που δεν βρίσκεις πουθενά στον κόσμο...".

Η μετεξέλιξη των διοργανώσεων της FIBA (o όμιλος των έξι, έγινε των οκτώ, πήγαμε στις 16 και κάποιες φορές στις 24) που πήρε την σκυτάλη με ετσιθελικό (για κάποιους "πειρατικό") τρόπο το καλοκαίρι του 2000, είναι ένας μαραθώνιος της ελίτ των πραγματικά κορυφαίων ομάδων της ηπείρου.

Όπως κάθε ελίτ, έτσι και η EuroLeague έχει δημιουργήσει πολλές (και καμιά φορά σφοδρές) αντιπάθειες, κυρίως για τον τρόπο με τον οποίο σταδιακά απέκλεισε την ελεύθερη πρόσβαση σε αυτήν, μέσω των εθνικών πρωταθλημάτων. Αυτό που κέρδισε όμως στις περασμένες δυο δεκαετίες είναι η γενική αναγνώριση και η χωρίς όρους αμφισβήτηση ότι πρόκειται για την κορυφαία διοργάνωση μπάσκετ στην Ευρώπη.

Το επίπεδο της είναι ένα, μπορεί και περισσότερα σκαλιά πιο πάνω από οποιαδήποτε άλλη λίγκα, άλλωστε έχει καθιερωθεί, πλέον, και όλοι ξέρουμε τι σημαίνει "παίκτης της EuroLeague".

Αυτή η διοργάνωση, λοιπόν, με τις δυο ελληνικές ομάδες και τους τέσσερις συνολικά προπονητές, είναι έτοιμη ξανά να μας προσφέρει το καλύτερο μπάσκετ που μπορούμε να δούμε επί ευρωπαϊκού εδάφους. Η εποχή της ελληνικής κυριαρχίας, βέβαια, έχει περάσει, το ξέρουμε ωστόσο ας μην τους στερήσουμε το δικαίωμα στην φιλοδοξία.

• Ο Ολυμπιακός του Γιώργου Μπαρτζώκα, έχασε μεν τον αρχηγό του και παίκτη - τοτέμ της διοργάνωσης (πρώτος σκόρερ, πασέρ και κάτοχος δεκάδων ρεκόρ) Βασίλη Σπανούλη, κάλυψε όμως με ακρίβεια τα κενά και τις αδυναμίες του περσινού ρόστερ, στοχεύοντας σε ένα καλό πλασάρισμα στη βαθμολογία της κανονικής περιόδου, άρα πρόκριση στα playoffs.
• Ο "καινούργιος" Παναθηναϊκός του Δημήτρη Πρίφτη θέλει να αφήσει πίσω του την περσινή καταστροφική χρονιά, να ξαναγίνει η ομάδα που μπορεί να τιμά την ένδοξη ιστορία της.

Με βάση τα όσα βλέπουμε τα τελευταία χρόνια 13-14 ομάδες δίνουν τη μάχη της πρόκρισης στα playoffs, με το κονκλάβιο των ισχυρών να μην αλλάζει. Από το 2016 μέχρι πέρσι, σε πέντε Final Four, οι συμμετοχές είναι ενδεικτικές για το πώς έχουν διαμορφωθεί οι συσχετισμοί των δυνάμεων. Η ΤΣΣΚΑ δεν έχει λείψει από κανένα (έπαιξε και στα πέντε), η Φενέρμπαχτσε μέτρησε τέσσερα, η Ρεάλ Μαδρίτης τρία, η Αναντολού Εφές δύο και από μια φορά συμμετείχαν Μπαρτσελόνα, Μπασκόνια, Ολυμπιακός, Λοκομοτίβ Κουμπάν, Ζάλγκιρις και Αρμάνι Μιλάνο.

Ολυμπιακός: Ο στόχος της οκτάδας

Σε μεγάλο μέρος της περσινής σεζόν, ο Ολυμπιακός ήταν σε τροχιά οκτάδας, σε τροχιά playoffs, έπαιρνε εμφατικές νίκες εκτός έδρας και έπειθε ότι μπορεί ακόμη και με μειονέκτημα να πετύχει ένα μικρό μπασκετικό θαύμα στον δρόμο προς το Final Four της Κολωνίας, όμως από το κλέψιμο του Τόμας Γουόκαπ στον Κώστα Σλούκα στον αγώνα με την Ζάλγκιρις στο Κάουνας, οι ερυθρόλευκοι μεταμορφώθηκαν. Προς το χειρότερο. Τσούλησαν σε κατηφόρα, ηττήθηκαν σε επτά σερί αγώνες και αποχαιρέτησαν τη σεζόν από τον Απρίλιο.

Πλέον, τα πράγματα είναι σημαντικά διαφορετικά για τους Πειραιώτες, καθώς η επιστροφή τους στην Α1 σημαίνει δύο πράγματα: πως θα έχουν πολλούς περισσότερους αγώνες για να βρουν ρυθμό, την ώρα που θα πρέπει με ένα σχετικά μικρό -προς το παρόν τουλάχιστον- ρόστερ να κάνουν και μια συντήρηση δυνάμεων για τα παιχνίδια της EuroLeague.

Ο Γιώργος Μπαρτζώκας συνεχίζει στο τιμόνι για τρίτη σεζόν (δεύτερη ολόκληρη), κάλυψε εντυπωσιακά τις τρεις σημαντικές ανάγκες της ομάδας του και ο Ολυμπιακός μπορεί να στοχεύει στην οκτάδα, αν και ο ανταγωνισμός για μια θέση στα playoffs θα είναι φέτος εξωφρενικός.

Η πρώτη αξιολόγηση του recruiting

Στην προπονητική του καριέρα ο Γιώργος Μπαρτζώκας έχει "ανακαλύψει" πολλούς καλούς Αμερικανούς και γενικώς έχει επιλέξει αθλητές που ταίριαξαν και γρήγορα και εύκολα με την φιλοσοφία του. Από τα χρόνια της Ολύμπιας Λάρισας και του Αμαρουσίου, μέχρι τα χρόνια της Λοκομοτίβ Κουμπάν και της Μπαρτσελόνα.

Το περσινό πάθημα, όμως, έγινε μάθημα στον Έλληνα προπονητή, που αποφάσισε να προχωρήσει φέτος με περισσότερη ασφάλεια, γνωρίζοντας ότι η εκπληκτικά ανταγωνιστική EuroLeague δεν προσφέρεται πλέον για ρίσκα.

Στον άσο, στο πλευρό του Κώστα Σλούκα, ο Μπαρτζώκας επέλεξε να αντικαταστήσει τον Τσαρλς Τζένκινς με τον Τόμας Γουόκαπ. Τον είδε στη Ζάλγκιρις και με την αγορά των πόιντ γκαρντς να είναι σχετικά φτωχή, τουλάχιστον για τα οικονομικά δεδομένα του Ολυμπιακού, τον έκλεισε νωρίς και κάλυψε την πρώτη ανάγκη με σπουδαίο τρόπο. Με ένα ψηλό γκαρντ που μπορεί να κάνει τα πάντα στο παρκέ σε ικανοποιητικό βαθμό, κυρίως όμως να λειτουργήσει ως συμπλήρωμα του Σλούκα που παραμένει το σημείο αναφοράς στην περιφέρεια.

Στο δύο, εκεί που πέρυσι αποκτήθηκε ο Άαρον Χάρισον με περγαμηνές μεγάλου σκόρερ, ο Μπαρτζώκας επένδυσε στον Τάιλερ Ντόρσεϊ. Έστω και για έναν χρόνο. Η περίπτωση του Ντέιβιντ Λάιτι κόλλησε όταν η Βιλερμπάν αποφάσισε να τον κρατήσει στο δυναμικό της κι ο Ολυμπιακός γύρισε στον παίκτη που είχε ξεχωρίσει από το τέλος της περσινής σεζόν.

Ο Ντόρσεϊ έχει σημαντική εμπειρία από αυτό το επίπεδο, δεν πιάνει θέση ξένου στο ελληνικό πρωτάθλημα, είναι όμως ένας streaky shooter που πρέπει να αποκτήσει συνέπεια και την ίδια στιγμή να βελτιώσει και άλλα στοιχεία του παιχνιδιού του όπως η δημιουργία και η προσωπική άμυνα.

Στη θέση του σέντερ, εκεί όπου πέρυσι υπήρχε ο Οκτάβιους Έλις, φέτος βρίσκεται ο θηριώδης Μουστάφα Φαλ. Ο Γάλλος των 218 εκατοστών μπορεί να κάνει τη διαφορά με το μέγεθός του κοντά στο καλάθι, να τελειώσει φάσεις πάνω από τη στεφάνη, να κυνηγήσει τον αντίπαλο κοντό στην περιφέρεια, να πασάρει καθώς στο ύψος του ελάχιστοι μπορούν να του κλέψουν τη μπάλα και να κοιτάξει στα μάτια τους δεινοσαύρους της διοργάνωσης.

Αυτή τη στιγμή δείχνει να είναι το νούμερο 1 στη θέση, ο ανταγωνισμός με τον Χασάν Μάρτιν θα βοηθήσει και τους δύο, κυρίως όμως τον Ολυμπιακό που έχει πλέον δύο πραγματικά καλούς σέντερ.

Η σημαντικότερη αδυναμία

Δεν την έχει εντοπίσει ούτε το προπονητικό team του Ολυμπιακού. Υπάρχει μια θέση ξένου κενή, όμως ο Μπαρτζώκας και οι συνεργάτες του προτίμησαν να περιμένουν, να δουν πως θα λειτουργήσει το ρόστερ στα φιλικά και ενδεχομένως και στα πρώτα επίσημα παιχνίδια, εξετάζουν συνεχώς την αγορά και τις μεταβολές της και δεν βιάζονται.

Για κάποιους υπάρχει ανάγκη στα γκαρντ, καθώς πίσω από τους Σλούκα - Γουόκαπ δεν υπάρχει άλλος κλασικός οργανωτής (Λαρεντζάκης και Λούντζης μπορούν να παίξουν στον άσο αλλά δεν είναι πλέι μέικερ), για κάποιους χρειάζεται ένα 3-4άρι ή ένα 4-3άρι δίπλα στους Παπανικολάου, Βεζένκοβ, Πρίντεζη, Ζαν-Σαρλ. Με δεδομένο, πάντως, ότι οι περισσότεροι παίκτες του ρόστερ ανεβαίνουν και κατεβαίνουν θέσεις, υπάρχουν αρκετοί παίκτες για να καλύψουν ενδεχόμενη απουσία.

Ο Βεζένκοβ παίζει και στο τρία και στο τέσσερα, ο Ζαν-Σαρλ και στο τέσσερα και στο πέντε, ο ΜακΚίσικ, ο Ντόρσεϊ, ο Λαρεντζάκης μπορούν να ανέβουν και στο τρία, οπότε ίσως ένας ακόμη οργανωτής που θα ξεκουράζει τους Σλούκα - Γουόκαπ στην Α1 και ταυτόχρονα θα μπορεί να καλύψει πιθανή απουσία τους στη EuroLeague να μοιάζει με μια πιο λογική κίνηση.

Το καλό σενάριο

Η οκτάδα. Αν θεωρήσουμε ότι η Μπαρτσελόνα, η ΤΣΣΚΑ Μόσχας, η Αναντολού Εφές, η Αρμάνι Μιλάνο, η Ρεάλ Μαδρίτης και η Φενέρμπαχτσε είναι, στην θεωρία τουλάχιστον, οι ομάδες που έχουν τα έξι καλύτερα ρόστερ, μένουν δύο θέσεις για να τις διεκδικήσουν οι υπόλοιπες της EuroLeague. Ο Ολυμπιακός, η Ζενίτ Αγίας Πετρούπολης, η Μπασκόνια, η Ζάλγκιρις Κάουνας, η Μακάμπι Τελ Αβίβ, η Βιλερμπάν, η Άλμπα Βερολίνου, η Μονακό, η Ούνικς Καζάν, ο Παναθηναϊκός, η Μπάγερν Μονάχου και ο Ερυθρός Αστέρας.

Το βάθος στον πάγκο θα κάνει τη διαφορά, γι' αυτό και η τελευταία κίνηση μπορεί να αλλάξει τα δεδομένα. Η υγεία των Σλούκα, Γουόκαπ, Βεζένκοβ, Φαλ, Μάρτιν μπορεί επίσης να παίξει σημαντικό ρόλο στην εξέλιξη της σεζόν, γενικώς ο Ολυμπιακός έχει ένα πραγματικά αξιόλογο ρόστερ και αν κάποιος εγγυηθεί στον προπονητή του ότι δεν θα αντιμετωπίσει σοβαρό πρόβλημα τραυματισμού κομβικού του παίκτη, θα τον δει να χαμογελάει από ευχαρίστηση.

Το κακό σενάριο

Προφανώς ένας σοβαρός τραυματισμός μπορεί να εκτροχιάσει τους Πειραιώτες, ειδικά αν μιλάμε για "πρώτο βιολί" που δεν μπορεί να αντικατασταθεί ούτε εκ των έσω, ούτε με προσθήκη. Κακό σενάριο θα είναι μια 13η, μια 14η θέση, ένα πλασάρισμα δηλαδή πολύ μακριά από τον στόχο.

Ο Ολυμπιακός θέλει να μπει στη σεζόν σε τροχιά οκτάδας, να μείνει στη διεκδίκησή της μέχρι το τέλος και να είναι ανταγωνιστικός απέναντι σε μεγαθήρια της EuroLeague. Αυτή τη στιγμή, μόνο ένας σοβαρός τραυματισμός μπορεί να τον φοβίζει.

Παναθηναϊκός: Ανάγκη να κλείσει
την περσινή παρένθεση

Η περσινή σεζόν εξελίχθηκε για τον Παναθηναϊκό ΟΠΑΠ, όπως ακριβώς ανέμεναν όλοι: δύσκολα. Στην πρώτη σεζόν δίχως τον Δημήτρη Γιαννακόπουλο στο "τιμόνι" και με τον ετήσιο προϋπολογισμό αρκετά πιο χαμηλά από τα συνηθισμένα επίπεδα, το τριφύλλι έμεινε μακριά από κάθε σενάριο διεκδίκησης μιας θέσης στην οκτάδα της EuroLeague.

Για την ακρίβεια, τερμάτισε στη 16η θέση της κατάταξης, καταγράφοντας τη χειρότερη σεζόν της σύγχρονης ιστορίας στη διοργάνωση, αλλάζοντας παράλληλα προπονητή στα μισά της αγωνιστικής περιόδου: Όντεντ Κάτας αντί Γιώργου Βόβορα.

Το φετινό καλοκαίρι άλλαξαν (ξανά) αρκετά στον Παναθηναϊκό ΟΠΑΠ, με στόχο κάτι (πολύ) καλύτερο σε σχέση με πέρσι. Ο Δημήτρης Πρίφτης είναι αυτός που πλέον αποφασίζει για οτιδήποτε αφορά το αγωνιστικό κομμάτι, αναλαμβάνοντας να "χτίσει" σχεδόν από το μηδέν την ομάδα.

Η πρώτη αξιολόγηση του recruiting

Το καλοκαίρι, ο Παναθηναϊκός ΟΠΑΠ είχε τέσσερα βασικά ανοιχτά μέτωπα: Ιωάννης Παπαπέτρου, Νεμάνια Νέντοβιτς, Ντίνος Μήτογλου, Μάριο Χεζόνια. Από τους τέσσερις βασικούς του, κατάφερε να κρατήσει τους δύο πρώτους, διατηρώντας ως ένα βαθμό τη "βάση" του. Η αποχώρηση του τρίτου αρκούσε βέβαια για να αλλάξει άρδην τον μεταγραφικό σχεδιασμό των πρασίνων, υποχρεώνοντας επί της ουσίας τον Δημήτρη Πρίφτη να πάει σε (τουλάχιστον) επτά ξένους παίκτες για τη φετινή αγωνιστική περίοδο, όπερ και σημαίνει έχοντας την υποχρέωση να “κόβει” κάθε βδομάδα έναν για τους αγώνες της Stoiximan Basket League.

Όσον αφορά στον Μάριο Χεζόνια, η παραμονή του ήταν εκ προοιμίου μια πολύ δύσκολη αποστολή -για πολλούς λόγους. Κάτι που αποδείχθηκε στην πράξη, αφού η πλευρά του παίκτη δεν έμεινε ικανοποιημένη από την τελική προσφορά της ΚΑΕ Παναθηναϊκός ΟΠΑΠ (1.6 εκατ. ευρώ για διετή συνεργασία + 400 χιλ. ευρώ για την αγορά των δικαιωμάτων του από την Μπαρτσελόνα), με αποτέλεσμα να καταλήξει στην επιλογή της Ούνικς Καζάν -ακολούθησαν τα “παράπονα” του ιδίου για τον τρόπο που οι διοικούντες τον ελληνικό σύλλογο χειρίστηκαν την περίπτωσή του.

Αναφορικά με τις προσθήκες που έγιναν στη διάρκεια της offseason, το τριφύλλι έσπευσε να υπογράψει τον Κέντρικ Πέρι για να καλύψει το (ένα) κενό στη θέση του πόιντ γκαρντ, τοποθετώντας δίπλα του (ως εναλλακτική στο “2” για τον Νεμάνια Νέντοβιτς) τον Ντάριλ Μέικον, που πέρσι εντυπωσίασε με τη φανέλα της ΑΕΚ στη Stoiximan Basket League. Όπως προαναφέρθηκε βέβαια, το ποσοτικό πρόβλημα που υπήρχε με τους γηγενείς παίκτες, επηρέασε τον τρόπο με τον οποίο οι πράσινοι κατέληξαν στις μεταγραφές τους.

Έτσι, οδηγήθηκαν σε τρεις ξένους παίκτες για τη front line, με τον Τζεχάιβα Φλόιντ να αποκτάται ως εναλλακτική του Γιώργου Παπαγιάννη στη θέση του σέντερ, μαζί με τον Βασίλη Καββαδά που κεφαλαιοποίησε την σπουδαία διετία στον Ηρακλή. Αντίστοιχα, το “4” αποτελεί εξ ολοκλήρου αμερικανική υπόθεση, με τον Οκάρο Γουάιτ και τον Τζέρεμι Έβανς να επωμίζονται το σχετικό βάρος.

Η σημαντικότερη αδυναμία

Βάσει όσων έχει δείξει ο Παναθηναϊκός ΟΠΑΠ σε φιλικά και επίσημα (βλ. το Super Cup), δύο είναι τα στοιχεία που (φαίνεται να) του λείπουν περισσότερο: το playmaking και το σουτ.

Το πρώτο είναι ένα θέμα που αποτελεί πεδίο σχολιασμού ήδη από το περσινό καλοκαίρι, οπότε κι ο Νικ Καλάθης αποχώρησε από τον ελληνικό σύλλογο. Ο Κέντρικ Πέρι έχει παρουσιάσει πολύ καλά στοιχεία, πλην όμως είναι εμφανές πως το τριφύλλι έχει ανάγκη από ακόμη έναν (πιο) δημιουργό, έναν κοντρολαρισμένο παίκτη, που θα μπορεί να διαχειριστεί την πίεση και την ένταση του ρυθμού στη διάρκεια του αγώνα. Ο Ντάριλ Μέικον δεν είναι ικανός να λειτουργήσει ως κουμανταδόρος από το “1” μέχρι στιγμής, γεγονός που επιτείνει την ανάγκη για ακόμη έναν (καθαρό) πόιντ γκαρντ στο ρόστερ.

Όσον αφορά στο σουτ, παραμένει επίσης πρόβλημα από την περσινή σεζόν. Οι παίκτες του Δημήτρη Πρίφτη παρουσιάστηκαν καλοί στο επίπεδο των αποστάσεων στο Super Cup, δεν το εκμεταλλεύτηκαν όμως. Στους δύο αγώνες με Λαύριο και Προμηθέα, οι πράσινοι σούταραν με 22.6% από τα 6μ75 (12/53), ποσοστό που αν δεν βελτιωθεί ραγδαία στη διάρκεια της σεζόν θα σημάνει πολλά επιθετικά προβλήματα για τον Παναθηναϊκό ΟΠΑΠ.

Το καλό σενάριο

Ο Παναθηναϊκός ΟΠΑΠ θέλει να επαναπροσδιορίσει τη θέση του μεταξύ των ομάδων της EuroLeague, να αφήσει πίσω όσα (δεν) έκανε πέρσι και να διεκδικήσει κάτι πολύ καλύτερο. Προφανώς δεν μπορεί να γίνει συζήτηση για πρόκριση στα Playoffs, αφού το τριφύλλι απέχει αρκετά από τις ομάδες που βρίσκονται σε σημείο να διεκδικούν μια θέση στην οκτάδα.

Οι πράσινοι δείχνουν να έχουν ως ταβάνι τη 12η θέση (στην καλύτερη των περιπτώσεων), αφού -τουλάχιστον σε θεωρητικό επίπεδο- βράζουν στο ίδιο καζάνι με ομάδες, όπως η Μονακό, η Ζάλγκιρις, η Βιλερμπάν, ο Ερυθρός Αστέρας, η Άλμπα Βερολίνου και (ίσως) η Ούνικς Καζάν.

Το κακό σενάριο

Στο ίδιο μήκος κύματος κινείται η συζήτηση περί του απευκταίου για το τριφύλλι σεναρίου. Η 16η θέση που κατέλαβε πέρσι ο Παναθηναϊκός ΟΠΑΠ είναι η χειρότερη στην ιστορία του συλλόγου στη διοργάνωση και μαζί μια συνθήκη που ουδείς θέλει να ξαναζήσει.

Σε επίπεδο ταλέντου, οι πράσινοι δείχνουν να είναι βελτιωμένοι (σε συνολικό επίπεδο) σε σχέση με την ομάδα που ξεκίνησε την περσινή σεζόν, πλην όμως ο ανταγωνισμός παραμένει εξαιρετικά υψηλός.

Οι προπονητές

Άλμπα Βερολίνου - Ίσραελ Γκονθάλεθ: Μετά από μία σπουδαία τετραετία, ο Αΐτο Ρενέσες αποχώρησε το φετινό καλοκαίρι, αυτό όμως δεν σημαίνει πως έκλεισε ο κύκλος του στη γερμανική ομάδα. Πολύ απλά γιατί στη θέση του head coach προήχθη ο μέχρι πρότινος άμεσος συνεργάτης του, Ίσραελ Γκονθάλεθ. Ο 46χρονος τεχνικός δεν έχει εργαστεί ξανά ως πρώτος προπονητής σε αυτό το επίπεδο, με εξαίρεση κάποιες -λίγες- αναμετρήσεις την περσινή σεζόν, που λειτούργησε ως υπηρεσιακός λόγω της νόσησης του Αΐτο Ρενέσες με κορονοϊό.
Ρεκόρ στην EuroLeague:

Αναντολού Εφές - Εργκίν Αταμάν: Ο 55χρονος τεχνικός βρίσκεται για πέμπτη σεζόν στον πάγκο της τουρκικής ομάδας, έχοντας καταφέρει να μεταμορφώσει πλήρως τον οργανισμό. Η κατάκτηση της EuroLeague την περσινή σεζόν είναι η μεγαλύτερη απόδειξη αυτού, με την Αναντολού Εφές του Εργκίν Αταμάν να αποτελεί πλέον μία από τις κορυφαίες ομάδες στην ιστορία της διοργάνωσης.
Ρεκόρ στην EuroLeague: 146 νίκες - 147 ήττες

Μονακό - Ζβέζνταν Μίτροβιτς: Ο Ζβέζνταν Μίτροβιτς καθοδήγησε τη Βιλερμπάν στην παρθενική σεζόν του συλλόγου στην EuroLeague, κάτι που θα κάνει (και) με τη Μονακό. Στα 52 του, προσπαθεί να καθιερωθεί στο κορυφαίο επίπεδο, έχοντας να επιδείξει σημαντικό έργο στη Γαλλία τα τελευταία χρόνια. Η Μονακό θεωρείται μια από τις πλέον αδύναμες ομάδες της διοργάνωσης, πλην όμως η προσθήκη του Μάικ Τζέιμς μπορεί να την μετατρέψει αυτόματα σε διεκδικητή μιας θέσης στην οκτάδα.
Ρεκόρ στην EuroLeague: 10 νίκες - 15 ήττες

Αρμάνι Μιλάνο - Έτορε Μεσίνα: Επί των ημερών του Έτορε Μεσίνα, η Αρμάνι Μιλάνο έκανε αλματώδη πρόοδο κι από τις τελευταίες θέσεις της κατάταξης επέστρεφε στο Final Four, την περσινή σεζόν. Αυτό που θέλει/επιδιώκει είναι να καταφέρει με την Αρμάνι Μιλάνο ό,τι πέτυχε με την Κίντερ Μπολόνια και την ΤΣΣΚΑ Μόσχας, ήτοι να φτάσει μέχρι το τέλος του δρόμου.
Ρεκόρ στην EuroLeague: 257 νίκες - 104 ήττες

Μπασκόνια - Ντούσκο Ιβάνοβιτς: Η τρίτη θητεία του 64χρονου τεχνικού στον ισπανικό πάγκο μπορεί να μην έχει φιλοδοξίες κατάκτησης τίτλων στην EuroLeague, ακόμη κι έτσι όμως το έργο που παράγει είναι σημαντικό. Η Μπασκόνια συνεχίσει να αναδεικνύει αθλητές, να εκμεταλλεύεται στο έπακρο την έδρα της και να αποτελεί σκληρό καρύδι για κάθε αντίπαλο.
Ρεκόρ στην EuroLeague: 178 νίκες - 137 ήττες

Ερυθρός Αστέρας - Ντέγιαν Ράντονιτς: Με τη φετινή, ο Ντέγιαν Ράντοντις θα μετράει οκτώ σεζόν στην EuroLeague. Οι έξι εξ αυτών στον πάγκο του Ερυθρού Αστέρα, οπότε καταλαβαίνει κανείς πόσο καλά γνωρίζει τον οργανισμό και τον τρόπο λειτουργίας του. Ο Νεμπόισα Τσόβιτς τον εμπιστεύεται απόλυτα και γι αυτό άλλωστε δεν άργησε να προκύψει η συμφωνία των δύο πλευρών πέρσι, μετά το διαζύγιο των ερυθρολεύκων με τον Σάσα Ομπράντοβιτς.
Ρεκόρ στην EuroLeague: 63 νίκες - 89 ήττες

ΤΣΣΚΑ Μόσχας - Δημήτρης Ιτούδης: Μετά τον Έτορε Μεσίνα, πρόκειται για τον πλέον έμπειρο προπονητή της EuroLeague, δεδομένου ότι βρίσκεται στο κορυφαίο επίπεδο για περισσότερες από δύο δεκαετίες. Ο Δημήτρης Ιτούδης κατάφερε να οδηγήσει την "αρκούδα" στην κορυφή της Ευρώπης μετά από οκτώ χρόνια ανομβρίας (2016), επαναλαμβάνοντας την επιτυχία του τρία χρόνια αργότερα (2019). Το πλέον ενδιαφέρον είναι ο τρόπος με τον οποίο έχει καταφέρει αυτή την επταετία στην ΤΣΣΚΑ Μόσχας να "χτίσει" ένα σύνολο νικητών. Από την πληθώρα κοντών που καθόριζαν τα πάντα στο παιχνίδι της, από πέρσι έκανε μαζική στροφή και επένδυσε στα μεγάλα κορμιά. Αυτό κι αν είναι προπονητική πρόταση στην EuroLeague.
Ρεκόρ στην EuroLeague (ως head coach): 177 νίκες - 55 ήττες

Μπαρτσελόνα - Σαρούνας Γιασικεβίτσιους: Στην πρώτη του σεζόν ως head coach των μπλαουγκράνα, έφτασε μέχρι τον τελικό. Η εικόνα στη διάρκεια της σεζόν ήταν πολύ καλή έως εξαιρετική, με μοναδική παρένθεση όσα έγιναν στα playoffs απέναντι στη Ζενίτ του Τσάβι Πασκουάλ. Ο "Σάρας" κατάφερε σε σύντομο χρονικό διάστημα να περάσει τα "θέλω" του. Φέτος οι απαιτήσεις είναι ακόμη ψηλότερες, αφού η υποχρέωση για κατάκτηση του τίτλου είναι ακόμη μεγαλύτερη. Η πίεση είναι τεράστια, δεδομένης και της επένδυσης που έχει γίνει σε μια δύσκολη εποχή για τον σύλλογο, οπότε ξέρει πολύ καλά πως μόνο με έναν τρόπο θα θεωρηθεί επιτυχημένος: με την κατάκτηση της EuroLeague στο Βερολίνο.
Ρεκόρ στην EuroLeague: 94 νίκες - 86 ήττες

Μπάγερν Μονάχου - Αντρέα Τρινκιέρι: Για έβδομη σεζόν στον "αφρό" της EuroLeague, ο 53χρονος τεχνικός υποχρεώθηκε σε αρκετές αλλαγές προσώπων το φετινό καλοκαίρι. Τι κι αν ο γερμανικός σύλλογος έφτασε μία νίκη μακριά από το Final Four της Κολωνίας; Ο Αντρέα Τρινκιέρι θα ξεκινήσει σε μεγάλο βαθμό από διαφορετική βάση τη νέα σεζόν αφού έχασε τις δύο κολώνες του, στο "1" (Γουέιντ Μπάλντουιν) και το "5" (Τζέιλεν Ρέινολντς) με τις πιθανότητες επανάληψης του περσινού άθλου να μην είναι πάντως με το μέρος του. Εξάλλου, στα... μαγικά χέρια του θα επιδιώξει να επαναφέρει τις μετοχές του σε υψηλά επίπεδα ο Νταρούν Χίλιαρντ, που πέρσι ήταν πολύ μακριά από αυτό που περίμεναν όλοι στη MegaSport Arena.
Ρεκόρ στην EuroLeague: 65 νίκες - 76 ήττες

Ολυμπιακός - Γιώργος Μπαρτζώκας: Τρεις σεζόν χωρίς playoffs είναι πολλές για έναν οργανισμό σαν του Ολυμπιακού, οπότε αντιλαμβάνεστε ποιος είναι ο πρώτος μεγάλος στόχος των ερυθρολεύκων. Ο Γιώργος Μπαρτζώκας αποτελεί εγγύση για τον σύλλογο σε ό,τι αφορά στην προπονητική κατεύθυνση, με το πλέον ενδιαφέρον στοιχείο του recruiting να αφορά στην απόκτηση του Μουσταφά Φαλ, ενός μεγάλου κορμιού στο "5" που δεν υπήρχε τα προηγούμενα χρόνια στο ρόστερ. Όπως βέβαια εξήγησε προσφάτως ο ίδιος ο πολύπειρος τεχνικός, ουδέποτε απαρνιόταν τα μεγάλα κορμιά στη ρακέτα, απλά "αυτό που ψάχνω πάντα είναι οι γρήγοροι ψηλοί κι ο Μουσταφά Φαλ συνδυάζει το μέγεθος με την ταχύτητα".
Ρεκόρ στην EuroLeague: 126 νίκες - 107 ήττες

Φενέρμπαχτσε - Σάσα Τζόρτζεβιτς: Σχεδόν από το πουθενά, ο 54χρονος τεχνικός βρήκε την ευκαιρία να επιστρέψει στο υψηλότερο επίπεδο. Πήρε τον τίτλο στη Lega Basket με τη Βίρτους Μπολόνια, απέτυχε όμως να την επαναφέρει στην EuroLeague. Η αιφνιδιαστική αποχώρηση του Ιγκόρ Κοκόσκοβ τον έφερε όμως εν μια νυκτί στην Ulker Sports Arena, όπου θα επιδιώξει να "χτίσει" σχεδόν από το μηδέν το όνομά του σε πανευρωπαϊκό επίπεδο. Πιο έμπειρος σε σχέση με το πέρασμά του από τον Παναθηναϊκό το 2015/16, πιο κατασταλλαγμένος, αλλά και με αντίστοιχα μεγάλη πίεση αφού η Φενέρμπαχτσε συνεχίζει να επενδύει σημαντικά ποσά στην αγορά, κυνηγώντας το Final Four.
Ρεκόρ στην EuroLeague: 17 νίκες - 13 ήττες

Βιλερμπάν - Τι Τζέι Πάρκερ: Η αλήθεια είναι πως ο τρόπος με τον οποίο πήρε τα ηνία του γαλλικού συλλόγου δημιούργησε πολλές... μουρμούρες για το ταλέντο και τις ικανότητές του. Στην πράξη βέβαια, ο Τι Τζέι Πάρκερ παρουσίασε μια ομάδα που στηρίζεται στα στοιχεία που κάνουν τη γαλλική σχολή να ξεχωρίζει: αθλητικότητα και ταχύτητα. Εξάλλου, το ενδιαφέρον του ελληνικού κοινού θα είναι στραμμένο πάνω του σε μεγάλο βαθμό, αφού από τα δικά του χέρια περνάει η εξέλιξη του Κώστα Αντετοκούνμπο.
Ρεκόρ στην EuroLeague: 13 νίκες - 21 ήττες

Μακάμπι Τελ Αβίβ - Γιάννης Σφαιρόπουλος: Για τέταρτη διαδοχική σεζόν στη Menora Mivtachim Arena, ο Γιάννης Σφαιρόπουλος έχει αφήσει -για τα καλά- το αποτύπωμά του στον ισραηλινό σύλλογο. Το δικό του πρόγραμμα βοήθησε την "ομάδα του λαού" να επιστρέψει στο υψηλότερο επίπεδο της EuroLeague, να παλέψει για μια θέση στην οκτάδα -την εξασφάλισε το 2019/20, πριν διακοπεί η σεζόν λόγω της πανδημίας. Το επίπεδο δυσκολίας παραμένει πολύ ψηλό βέβαια, αφού η Μακάμπι Τελ Αβίβ δεν έχει τη δυνατότητα να ακολουθήσει τα πολύ μεγάλα πορτοφόλια της Ευρώπης.
Ρεκόρ στην EuroLeague: 121 νίκες - 85 ήττες

Παναθηναϊκός ΟΠΑΠ - Δημήτρης Πρίφτης: Μετά από μια πενταετία στο EuroCup, με Άρη και Ούνικς Καζάν, ο Δημήτρης Πρίφτης βρίσκεται εκεί που όλοι περίμεναν ότι -αργά ή γρήγορα- θα καταλήξει: στην EuroLeague. Στα 53 του, καλείται να δημιουργήσει σχεδόν από μηδενική βάση τον τρόπο λειτουργίας της ομάδας, να της δώσει ταυτότητα και να επανασυστήσει τη θέση του Παναθηναϊκού ΟΠΑΠ στη διοργάνωση μετά από μία απογοητευτική σεζόν.
Ρεκόρ στην EuroLeague: -

Ρεάλ Μαδρίτης - Πάμπλο Λάσο: Από το 2011 που βρίσκεται στην άκρη του πάγκου της "Βασίλισσας", ο Πάμπλο Λάσο έχει καταφέρει αφενός να πανηγυρίζει σχεδόν επί μονίμου βάσεως την πρόκριση σε Final Four, αφετέρου να δημιουργήσει ένα "σύστημα" που έχει χαρακτηρίσει μια ολόκληρη εποχή στον ισπανικό σύλλογο. Είναι χαρακτηριστικό πως σε όλο αυτό το χρονικό διάστημα, μόλις μια σεζόν (2015/16) η Ρεάλ Μαδρίτης είχε κάτω από 50% σε νίκες.
Ρεπό στην EuroLeague: 214 νίκες - 93 ήττες

Ούνικς Καζάν - Βέλιμιρ Περάσοβιτς: Η Ούνικς Καζάν είναι ο έκτος σταθμός στην καριέρα του έμπειρου τεχνικού στην EuroLeague, μια ομάδα την οποία θα επιδιώξει να οδηγήσει στις παρυφές της οκτάδας. Σκληρός προπονητής, που δίνει πάντα έμφαση στην πειθαρχία και θέλει να έχει τον απόλυτο έλεγχο, σε οτιδήποτε γίνεται εντός παρκέ. Στόχος του να επαναλάβει τις επιδόσεις που είχε το 2015/16, οταν κέρδισε το 62.07% των αγώνων του, ως προπονητής της Μπασκόνια.
Ρεκόρ στην EuroLeague: 108 νίκες - 93 ήττες

Ζάλγκιρις - Μάρτιν Σίλερ: Η μετάβαση στη νέα εποχή δεν ήταν τόσο δύσκολη όσο περίμεναν όλοι για τη Ζάλγκιρις, κι αυτό πιστώνεται εν πολλοίς στον Μάρτιν Σίλερ που αποδείχθηκε εξαιρετικός διαχειριστής. Φέτος έχει να διαχειριστεί την αποχώρηση του Μάριους Γκριγκόνις, φρόντισε όμως να οχυρώσει την περιφέρειά του με τον Εμάνουελ Μούντιεϊ και τον Μάντας Καλνιέτις. Βάσει όσων έδειξε πέρσι, η Ζάλγκιρις είναι ομάδα που αποτυπώνει ανάγλυφα στο παρκέ τα "θέλω" του και τις κατευθύνσεις του.
Ρεκόρ στην EuroLeague: 17 νίκες - 17 ήττες

Ζενίτ - Τσάβι Πασκουάλ: Το πρώτο ουσιαστικό δείγμα γραφής της ρωσικής ομάδας ήταν εντυπωσιακό. Ο Κέβιν Πάνγκος έφυγε, αλλά ο Τσάβι Πασκουάλ φρόντισε να γεμίσει την περιφέρειά του με γκαρντ για να καλύψει το κενό του. Λάτρης της τακτικής και της επιμονής στη λεπτομέρεια σε ό,τι έχει να κάνει σε άμυνα και επίθεση, πέρσι παρουσίασε ένα σπουδαίο σύνολο σε off ball και low post game. Φέτος όμως δεν έχει ούτε τον Κέβιν Πάνγκος ούτε τον Γουίλ Τόμας, οπότε θα πρέπει να βρει από αλλού τη δική τους δημιουργία.
Ρεκόρ στην EuroLeague: 227 νίκες - 106 ήττες.

Ο Εργκίν Αταμάν οδήγησε την Αναντολού Εφές στην κατάκτηση της EuroLeague για πρώτη φορά στην ιστορία της

Ο Εργκίν Αταμάν οδήγησε την Αναντολού Εφές στην κατάκτηση της EuroLeague για πρώτη φορά στην ιστορία της

Με 177 νίκες ως head coach της ΤΣΣΚΑ Μόσχας, αλλά και δύο κατακτήσεις της EuroLeague με την "ομάδα του στρατού", ο Δημήτρης Ιτούδης καταγράφεται ως ένας από τους κορυφαίους προπονητές στη σύγχρονη ιστορί της διοργάνωσης

Με 177 νίκες ως head coach της ΤΣΣΚΑ Μόσχας, αλλά και δύο κατακτήσεις της EuroLeague με την "ομάδα του στρατού", ο Δημήτρης Ιτούδης καταγράφεται ως ένας από τους κορυφαίους προπονητές στη σύγχρονη ιστορί της διοργάνωσης

Ο Γιώργος Μπαρτζώκας διανύει την τρίτη σεζόν της δεύτερης θητείας του ως προπονητής του Ολυμπιακού

Ο Γιώργος Μπαρτζώκας διανύει την τρίτη σεζόν της δεύτερης θητείας του ως προπονητής του Ολυμπιακού

Πρωτάρης στην EuroLeague, ο Δημήτρης Πρίφτης θέλει να μακροημερεύσει στον πάγκο του Παναθηναϊκού ΟΠΑΠ και να τον επαναφέρει στις ευρωπαϊκές επιτυχίες

Πρωτάρης στην EuroLeague, ο Δημήτρης Πρίφτης θέλει να μακροημερεύσει στον πάγκο του Παναθηναϊκού ΟΠΑΠ και να τον επαναφέρει στις ευρωπαϊκές επιτυχίες

10 rookies που θέλουμε να δούμε